Samen zoeken naar nieuwe mogelijkheden
Kim werkte als doktersassistente toen haar spierziekte, de ziekte van Steinert, haar steeds meer begon te beperken. Vooral het langdurig telefoneren, typen en de voortdurende tijdsdruk vroegen te veel van haar energie. Toen bleek dat ze haar volledige contracturen niet meer kon werken, werd een tweede spoortraject gestart. Een spannende stap, juist omdat Kim het liefst bij haar eigen werkgever wilde blijven.
Het traject begon op een moeilijk moment in haar leven. Naast haar gezondheidsproblemen kreeg Kim te maken met een verhuizing en het overlijden van haar opa, voor wie ze veel had gezorgd. “Eigenlijk zat ik in de slechtste periode van mijn leven toen het tweede spoor begon”, vertelt ze. “Het ging op dat moment zo slecht dat ik me afvroeg of ik ooit nog zou kunnen werken.”
Kleine stappen
Via haar werkgever kwam Kim in contact met loopbaanprofessional Mirjam van endit. Omdat ze nog nooit eerder een re-integratietraject had doorlopen, wist ze niet goed wat ze kon verwachten. Al snel merkte ze dat de begeleiding aansloot bij haar persoonlijke situatie. “Mirjam legde uit dat wat niet lukt, gewoon niet lukt. Dat gaf mij op dat moment heel veel rust.” Tijdens de videogesprekken onderzochten ze samen welke werkzaamheden Kim leuk vond en fysiek nog aankon. Daarbij stond een van de vier vragen van Kansgericht Ontwikkelen centraal: wat zijn mijn krachten? Doordat ze haar handen niet lang kon gebruiken, had Kim eerder het gevoel dat ze nauwelijks nog iets kon. Door samen te kijken naar wat ze wel nog kon doen en welke kwaliteiten ze al in huis had, ontdekte Kim dat er meer mogelijkheden waren dan ze dacht. Mirjam hield rekening met haar belastbaarheid en bood aan om te helpen bij het zoeken naar passende functies en het solliciteren. Naarmate haar gezondheid verbeterde, kon Kim steeds meer zelf oppakken en begon ze ook zelfstandig te solliciteren.
Vertrouwen in wat nog wel kan
De begeleiding gaf Kim steeds meer vertrouwen in de toekomst. Door haar ziekte was het onzeker welke werkzaamheden ze nog kon uitvoeren en hoe haar loopbaan zich verder zou ontwikkelen. Samen met Mirjam onderzocht ze welke mogelijkheden er waren. Ze kon bij Mirjam terecht met praktische vragen over haar re-integratie en de rechten en plichten die daarbij komen kijken. Ook was er aandacht voor de persoonlijke gevolgen van haar ziekte en de impact daarvan op haar dagelijks leven. Juist die betrokkenheid maakte voor Kim het verschil. “Er zijn mensen die echt met je meedenken. Dat is helemaal niet zo vanzelfsprekend.” Door de begeleiding in kleine stappen op te bouwen en rekening te houden met haar belastbaarheid, kreeg Kim steeds meer vertrouwen in haar eigen mogelijkheden en toekomst op de arbeidsmarkt.
Terug bij haar eigen werkgever
Uiteindelijk kon Kim binnen haar eigen organisatie aan de slag als spreekuurondersteuner huisarts (SOH). Een opleiding die ze enkele jaren eerder had gevolgd bleek daarbij van grote waarde. In deze functie heeft ze haar eigen spreekuur waarin ze patiënten met kleinere gezondheidsklachten ziet. Om haar registratie te behouden, volgt ze jaarlijks bijscholing. Als doktersassistente was Kim voortdurend bezig met het voeren van telefoongesprekken en onder tijdsdruk werken, maar nu kan ze haar werkzaamheden zelfstandiger indelen en tussendoor pauzes nemen wanneer dat nodig is. Voor Kim betekent deze verandering dat ze kan blijven werken binnen een vertrouwde organisatie zonder voortdurend over haar grenzen heen te hoeven gaan.
Niet alleen hoeven zoeken naar oplossingen
Als Kim terugkijkt op haar traject, is vooral de persoonlijke begeleiding haar bijgebleven. De videogesprekken waren praktisch omdat ze niet hoefde te reizen, wat haar energie bespaarde. De belangrijkste les die ze uit het traject meeneemt, is dat ziekte niet hoeft te betekenen dat alle mogelijkheden verdwijnen. “Ik heb geleerd dat niet alles en iedereen tegenzit als je ziek bent. Er zijn ook mensen die met je meedenken en je echt verder helpen.” Die ervaring deelt ze inmiddels ook met anderen. Tijdens haar revalidatie sprak ze mensen met vergelijkbare aandoeningen die minder positieve ervaringen hadden met hun begeleiding. Juist daarom vindt ze het belangrijk om te vertellen wat de ondersteuning van endit voor haar heeft betekend.